Ayny kalp rahatsyzly?yyla ayny kaderi paylasan iki ya?ly adam ayny odayy da payla?yyorlardy. Tek fark biri cam kenarynda di?eri ise duvar dibinde yatyyordu. Cam kenaryndaki ya?ly adam her gün camdan bakarak arkada?yna dy?arysyny anlatyrdy.

        "Bugün deniz sakin, yine de hafif rüzgar var sanyrym çünkü uzaktaki teknenin yelkenleri rüzgarla doluyor. Park bu sabah sakin, iki salyncak dolu iki salyncak bos, dünkü sevgililer yine geldi, ayny yere oturup konu?maya ba?ladylar, elele tutu?tular, ne kadar da yaky?yyorlar birbirlerine. Erguvan a?açlary ne kadar güzel açmy? her yer mor bir renk almy?, erik a?açlary da beyaz çiçekleriyle onlara e?lik ediyor. Denizin üzerindeki martylar bugünkü yemeklerini aryyorlar, ne güzel de dalyyorlar suya"

        Günler böyle geçip gidiyordu ta ki cam kenaryndaki ya?ly adam kalp krizi geçirene kadar, iste o anda duvar kenaryndaki adam dü?meye bassa kurtaracakty arkada?yny ama ?eytana uydu, bunca zamandyr sadece dinleyebiliyordu, artyk görebilirdi de, iste bunun için dü?meye basmady ve hem?ireyi ça?yrmady. Ayny kaderi payla?ty?y ki?iyi ölüme gönderdi, ama o bunun hakly bir savunma oldu?unu dü?ünüyordu.

        Ertesi gün hastabakycylar ölen ya?ly adamyn yerine kendisini koymaya gelmi?lerdi. Hemen yata?ynyn yerini de?i?tirdiler, i?te o günlerdir bakmak istedi?i manzarayy nihayet görecekti.

        Ba?yny kaldyrdy ve pencereden bakty

        "Simsiyah bir duvar"