Her gün yazmak umuduyla gelmi?tim sana oysa ki…..
Ama varmyyor elim kaleme ve dola?amyyorum hüzün sayfalarynda…Zamansyzlyk demeyece?im adyna, bo? vermi?lik hiç de?il….
       Sadece fark ettim ki, içimde ya?ady?ym yo?un duygularyn beni getirdi?i nokta hep ayny. Her farkly ba?layy?ymyn sonu yine hep ayny cümlede bitiyor…..
       Dünümün bugünden hiç farky yok, yarynymyn da bugünümden olmayacak…..
       Her gün yürüdü?üm kaldyrym ta?larynyn sayysy hiç de?i?meyecek. Hep ayny sayyda bitecek yolum….
       Rüzgâr yine ayny taraftan esecek, ü?üttü?ü, titretti?i yer hep ayny olacak…
Dün gibi… Bugün gibi… Yaryn gibi…

       Ya?am bana bir rol vermi?… Tek perdelik bir oyun gibi oynuyorum hayatymy… Her güne bu rolle ba?layyp, ayny rolle kapatyyorum perdemi. Tüm ya?antym bu bir perdelik oyundan ibaret. Ne bir eksik , ne bir fazla……
      Ve ben ba?aryyla oynuyorum oyunumu…
Tek görevim, çevremdekileri mutlu edebilmek,  sorumluluklarymy yerine getirmek.....
Hep güçlü görünmek, hep ayakta kalabilmek…..